Linde Schrijft

Het Eurovisiesongfestival is weer in aantocht. Net als andere jaren claimt het liedjesfestival apolitiek te zijn, meer dan ooit klinkt de roep vanuit het publiek om dat niét te zijn.

Op sociale media roepen steeds meer Eurovisie-fans op tot een boycott van de wedstrijd en ook enkele Scandanavische artiesten lieten met een open brief de European Broadcasting Union, organisator van het muziekfestival, al weten kritisch te zijn omwille van hun beslissing om één welbepaald land te laten deelnemen.

Het land in kwestie is Israël, dat al sinds 7 oktober vorig jaar in een staat van oorlog is met terreurgroep Hamas. Die laatste lanceerde op die fatale oktoberdag raketten richting Israël en ontvoerde gijzelaars van op een festival nabij de Gazastrook. Sindsdien stelt Israël, naar eigen zeggen, alles in het werk om die gijzelaars terug te krijgen. In realiteit voltrekt zich in de Gazastrook een humanitaire ramp. Bijna 30.000 Palestijnen vonden de dood aan een Israëlische kogel of bombardement. Ter vergelijking: aan Israëlische zijde stierven ‘amper’ 1.500 mensen. Israël heeft de Gazastrook ook compleet afgesloten van de rest van de wereld: grenzen werden gesloten, elektriciteits- en watertoevoer stopgezet, zelfs internationale humanitaire hulp kan het gebied amper in om de Palestijnen te ondersteunen.

Geen politiek event

Toch mag Israël vrolijk komen deelnemen aan het Eurovisiesongfestival, terwijl Rusland twee jaar geleden genadeloos (en terecht) verbannen werd van het evenement na hun inval in Oekraïne. Die oorlog woedt nog steeds en Rusland is ook nog steeds niet welkom op het Eurovisie-podium. Israël daarentegen wel, blijkbaar. Het Eurovisiesongfestival is geen politiek event, klinkt het bij de EBU, en dat is voor hen verklaring genoeg.

Hoewel het nog niet 100 procent zeker is dat het land zal deelnemen (hun lied werd afgekeurd door de EBU, maar ze mogen nog een alternatief inzenden), klinkt de roep om een boycott van de wedstrijd steeds luider. Terecht of niet, dat beslist ieder voor zich, maar wie toch beslist om te kijken, is zich maar beter van iets bewust.

Imago oppoetsen

Het is namelijk niet de eerste keer dat de deelname van Israël aan het Eurovisiesongfestival voor verzet zorgt. Het land heeft sinds 1973 zo’n 45 keer deelgenomen aan het festival en heeft al 4 keer gewonnen, maar het land zorgt ook al sinds die eerste deelname voor internationale controverse.

In het begin waren het vooral Arabische landen waar de muziekwedstrijd wordt uitgezonden, die zich tegen de deelname van Israël kantten. Die landen kennen een traditie van censuur: wanneer Israël aan zijn optreden begint, krijgen de kijkers een zwart scherm te zien. Wanneer Israël het festival host, krijgen ze niets te zien.

In de loop der jaren hebben meer en meer westerse organisaties en mensen zich aangesloten bij het boycotten van Israël op het Eurovisiesongfestival. In 2019, toen Israël de wedstrijd mocht organiseren riepen verschillende Europese landen en de internationale Boycott, Divestment, Sanctions (BDS) Movement op tot een boycott van de show. Israël zou volgens hen schaamteloos gebruikmaken van het Eurovisiesongfestival als onderdeel van hun ‘Brand Israel’-strategie, waarmee ze de mooiere kant van het land aan de wereld willen tonen, hun imago willen oppoetsen en de aandacht willen afleiden van de oorlogsmisdaden die het land pleegt tegen de Palestijnen.

Glitter en genocide

Dat was 2019. We zijn nu 5 jaar later en het lijstje met oorlogsmisdaden van Israël is alleen maar langer geworden, zeker in de afgelopen maanden. Het is moeilijk om de oorlogssituatie in Israël los te zien van de muziekwedstrijd. Als er één evenement is dat het imago van het land kan opschonen, is het wel het glitterende, kleurrijke en over-blije Eurovisiesongfestival, waar zelfs volgens de organisatie politieke onenigheid (laat staan oorlog of genocide) niet bestaat.

De oproep tot een boycott heeft in 2019 niet gewerkt en zal dat anno 2024 waarschijnlijk ook niet doen. De enige hoop is dat Israël niet met een nieuw lied komt en het festival dit jaar uit koppigheid aan zich zal laten voorbijgaan. In het geval dat ze dat niet doen en toch deelnemen aan het festival is het aan jou om te beslissen of je zal kijken of niet, maar wat je ook beslist, onthoud één ding: laat het Eurovisie-extravaganza jou niet afleiden van de gruweldaden die Israël nog dagelijks (en laat ons eerlijk zijn, waarschijnlijk ook tijdens de wedstrijd) pleegt tegen de Palestijnen in de Gazastrook. Laat je niet voor de gek houden door straffe dansmoves, glitterpakjes en goedgezongen (?) nummers. Er is nog steeds een genocide gaande.