-
Alles gaat voorbij, aan alle mooie liedjes komt een einde. Dat weet je voor je eraan begint en toch doet het pijn. Elke keer weer. Het vertrek, afscheid nemen en weten dat je die mensen, waarmee je zo veel deelde, nooit meer terug gaat zien.
-
“Yellowface is, grotendeels, een horrorverhaal over de eenzaamheid in een erg competitieve industrie”, schrijft R.F. Kuang over haar eigen boek. Al mag het niet verbazen dat de personages in dit boek eenzaam zijn: zo onsympathiek zijn ze.
-
Wanneer ik reis, met de trein of de bus, besef ik soms plots dat mijn medereizigers ook mensen zijn. Ik vraag me dan steevast af wat hun verhaal is. Wie zijn ze? Waar gaan ze naartoe? Waarom? Het kan beroepsmisvorming zijn. Als schrijver verzin ik er maar wat bij.
-
Morgen. Niet vandaag, maar morgen zal ik leven. Echt leven, en niet langer gewoon bestaan. Want iedereen kan bestaan. Zo moeilijk is dat niet. Leven is enkel weggelegd voor degenen die het willen, die ernaar verlangen en het durven aan te gaan. Leven is voor mensen die licht willen zien in het donker van hun
-
Het lijkt allemaal heel voordehandliggend om enkele eeuwen later terug te kijken op de koloniale periode als een onbegrijpelijke en schandalige periode. Zeker als ‘daders’ van die wreedheden kijken we als witte mensen liever naar de toekomst dan naar het verleden. ‘Babel’ dwingt ons het tegenovergestelde te doen.
-
“Te laat in de rij? Twee rondjes rond de speelplaats: op bezoek bij de strengste school van Vlaanderen”. Een glimlach speelde rond mijn lippen toen ik op 15 maart deze krantenkop voorbij zag komen, want nog voor ik de foto’s zag of het artikel las, wist ik al over welke school het zou gaan.
-
Van een oerconservatieve, rechtse polemist als Douglas Murray valt weinig anders te verwachten dan een weinig genuanceerd pro-Isarël betoog, en dat is ook exact wat zijn ‘On Democracies and Death Cults’ was. Een propaganda boek zonder nuance met een anti-links sausje eroverheen.
-
Als jeugdboek over de Tweede Wereldoorlog doet ‘Oorlogswinter’ exact wat het moet doen. Het brengt een spannend verhaal aangevuld met correcte achtergrondinformatie op kindermaat, en daarmee houdt Terlouw zijn lezers geïntrigeerd tot op het einde.
-
Wie zich verwacht aan een typische Emily Henry-romance kan zich helaas wel eens mispakken aan ‘Geweldig Groots Mooi Leven’. In haar nieuwste boek lijkt Henry zich te willen wagen aan een nieuw genre, waardoor we als lezer een middelmatig boek in twee genres voorgeschoteld krijgen in plaats van een steengoede romance.
-
Abonneren
Geabonneerd
Heb je al een WordPress.com-account? Nu inloggen.
Linde Schrijft 